Είναι βέβαιο πως η πανδημία του κορωνοϊού και η επακόλουθη μελλοντική οικονομική κρίση, θα έχει ευρύτερες επιπτώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Μοιραία μεταξύ άλλων, θα επηρεάσει, διεθνώς, και τον κλάδο της Ιδιωτικής Ασφάλισης, όταν σταδιακά θα αρχίσουν να υποβάλλονται αξιώσεις αποζημίωσης για οικονομικές απώλειες. Προς τούτο, “κλειδί” θα είναι η αρτιότητα και πληρότητα των ασφαλιστηρίων που είχαν εκδοθεί και τα οποία, εφόσον δεν υπάρχει σαφήνεια στην κάλυψη του συγκεκριμένου κινδύνου, θα ερμηνευθούν με κατάλληλες νομολογίες. Είναι προφανές πως το όλο θέμα έχει ουσιαστικό ενδιαφέρον σε ώριμες αγορές με αναπτυγμένη ασφαλιστική συνείδηση, όπου συνήθως υπάρχουν άρτια  ασφαλιστήρια επιχειρήσεων περιλαμβάνουν κάλυψη οικονομικών απωλειών λόγω υποχρεωτικής διακοπής παραγωγικής δραστηριότητας ή λόγω ακύρωσης εκδηλώσεων, εφόσον πρόκειται για δραστηριότητας παροχής υπηρεσιών. Ωστόσο, η πανδημία του κορωνοϊού θα προβληματίσει / επηρεάσει την Ιδιωτική Ασφάλιση και στην Ελλάδα.

Στην παρούσα φάση, που το φαινόμενο της πανδημίας είναι σε πλήρη εξέλιξη, είναι ίσως νωρίς να μιλήσει κανείς για ασφαλείς εκτιμήσεις σε ότι αφορά το ύψος των αντίστοιχων αποζημιώσεων σε επιχειρήσεις. Απεναντίας, οι οικονομικές απώλειες από ακύρωση εκδηλώσεων και σημαντικών αθλητικών γεγονότων, διεθνών καλλιτεχνικών ή επιστημονικών συναντήσεων, είναι προβλέψιμες. Τη στιγμή που επίσημα ακυρώνονται ή αναβάλλονται λόγω κορωνοϊού, οι όποιες χρηματικές απώλειες μπορούν κάλλιστα να θεωρηθούν αποζημιωτέες από τα κατάλληλα ασφαλιστήρια που είχαν γίνει. Σαν θετικό παράδειγμα αναφέρεται η ανακοίνωση του Φορέα διοργάνωσης του πρωταθλήματος τένις στο Γουίμπλεντον, πως θα υπάρξει ασφαλιστική αποζημίωση 125 εκατ. ευρώ  για το γεγονός πως δεν θα πραγματοποιηθεί το διεθνές τουρνουά στις προγραμματισμένες ημερομηνίες 29/6 -12/7/2020.

Για την πληρότητα του θέματος των επιπτώσεων του κορωνοϊού στην ευρύτερη ασφαλιστική αγορά, σημειώνεται επίσης πως μπορεί να υπάρξουν ακόμη και περιπτώσεις αξιώσεων αποζημίωσης εις βάρος Στελεχών Διοίκησης για λόγους κακής διαχείρισης επιχειρηματικών κινδύνων ή ακόμη εις βάρος Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών για ενδεχόμενη ευθύνη τους στην παροχή σχετικών συμβουλευτικών υπηρεσιών.

Σε ότι αφορά τη χώρα μας, ίσως θα διαφανούν κάποιες αδυναμίες σε ότι αφορά την πληρότητα κάλυψης επιχειρηματικών κινδύνων. Χωρίς να γίνεται αναφορά στην περίπτωση της υπασφάλισης (ασφαλιστική κάλυψη με μικρότερα κεφάλαια από τα πραγματικά), σημειώνεται η ύπαρξη ειδικών περιοριστικών όρων κάλυψης περιουσιακών στοιχείων χωρίς την επέκταση της κάλυψη οικονομικών απωλειών από Διακοπή Εργασιών, λόγω επέλευσης κάποιου ασφαλιστέου κινδύνου όπως πυρκαγιά, φυσικές  καταστροφές ή Ανωτέρα Βία (μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως η πανδημία συνιστά ασφαλίσιμο κίνδυνο Ανωτέρας Βίας).

Το ενδεχόμενο εμφάνισης αξιώσεων εις βάρος Στελεχών Διοίκησης Επιχειρήσεων ή Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών για λόγους επαγγελματικής ευθύνης, αφορά κατά βάση τη διεθνή ασφαλιστική αγορά και ίσως είναι οριακό για την εγχώρια αγορά. Είναι όμως σημαντικό για προβληματισμό σχετικά με την ποιότητα των ασφαλιστηρίων κάλυψης  επιχειρηματικών κινδύνων.

Η αντίδραση της διεθνούς ασφαλιστικής – αντασφαλιστικής αγοράς αναμένεται να είναι θετική. Θα αναδείξει, μια ακόμη φορά, το θεσμό της Ιδιωτικής Ασφάλισης ως αξιόπιστο μηχανισμό για την αντιμετώπιση οικονομικών συνεπειών από την επέλευση κινδύνων που είναι πέρα από την ικανότητα του σύγχρονου ανθρώπου στο να προβλέπει και να αντιμετωπίζει άμεσα.